ابراهيم

امشب كه شب عيد قربان است به سراغ سوره ابراهيم رفتم. بر خلاف انتظارم، سوره حاوي تنها چند دعا از ابراهيم بود و تقريبا هيچ چيزي در خصوص زندگي شگفت آور آن حضرت نداشت. ابراهيم در دوره اي كه بت پرستي همه چيز مردم بود بدنيا آمد و دنيا را تا ابد مسحور زندگي سراسر رشد و سلوك خود كرد

ابراهيم يتيم با عموي خود آزر زندگي مي كرد
از وقتي خود را شناخت به خلقت انديشيد
بت پرستي را هيچگاه نپذيرفت و همواره بدنبال خالق و چگونگي خلق بود
شجاعتش باور نكردني است. يك تنه تمامي بت پرستي را هدف گرفت
با تفكر به اعتقادي راسخ رسيد تا آنكه تمامي بت ها را به خاك انداخت
از پرتاب شدن به آتش نهراسيد و از همان آغاز آتش را گلستان مي ديد
اهميت سوال و ترديد را مي دانست و حتي از خداوند خواست تا نشانه هاي چگونگي معاد را نشانش دهد
در عين حال بهاي دانستن را هم مي دانست كه اعطاي يقين، با رها كردن هاجر جوان و اسماعيل نوزاد، آنهم در بيابان بي آب و علف آزمايش مي شود
و صحنه آخر
فرزند صالح و دلبند را به دست خود قرباني كن

و ابراهيم كه از ترديد و سوال و اعتقاد و بت شكني و آتش و هم نشيني با فرشتگان و سوال از خداوند و يقين گذشته است به امتحان دشوار تحمل دانستن خوانده مي شود

و بي هيچ ترديدي اسماعيلش را به قربانگاه مي برد
و سر فراز، پرده شناخت و يقين را كامل مي كند
وسنگهاي كعبه دلدادگي را برثقل امكان بنا ميكند

عيد سر فرازي انسان در برابر معبود مبارك باد