آرامش

شايد ما تهراني ها بيشتر از همه قدر آرامش را مي دانيم. تهران، شهر شلوغ، پر تنش، دودآلود، با هزاران خطر و ... كه بلور آرامش را در هم مي شكند اما باز هم در همين تهران آدمهايي را مي توان ديد كه آرامش بر تمام وجودشان سايه دارد. شايد خود ما هم زمانهايي اين آرامش را تجربه كرده باشيم. زمانهايي كه در درون رضايتي مطبوع ، جانمان را آرام مي كند. زمانهايي كه شايد فكر مي كنيم آنچه را كه مي خواهيم داريم

مسئله مهم آن است كه نا آرامي زماني شكل مي گيرد كه ولع خواستن و ترس از نداشتن در ما زبانه مي كشد. آشوب و آشفتگي حاصل از اين ولع و ترس، غالبا هيچ كمكي به رسيدن آنچه مي خواهيم و يا محافظت از آنچه كه داريم نمي كند

پس چه خوب است كه گوهر آرامش را بسادگي از كف ندهيم