در عالمي ديگر
حلاج بر دار بود و شمع آجين
خون و آتش و ملامت لباسش بود و دشنام و سنگ، باران آسمانش
و در آن دوزخ رنج و تعب، منصور آرام بود
و چشم در چشمان حضرت شبلي
در ميان باران سنگ
شبلي شاخه گلي را به پاي منصور انداخت
حلاج نعره اي جانسوزبرآورد
كه از آنكه مي داند، انتظار انداختن نيست
ولو به شاخه گلي
posted by آينه | 10:16 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home