بعد از صد سال

در خبرها آمده بود كه در آينده نزديك عمر انسان به بيش از صد ها سال خواهد رسيد. اين را كه شنيدم بلافاصله شادي مرموزي زير پوستم دويد و نفس عميق و راحتي كشيدم. اما هنوز چند دقيقه اي از خيال پردازي هايم نگذشته بود كه سوالات زيادي ذهنم را فرا گرفت: در اين مدت پير هم مي شويم؟ اين همه وقت را چطور پركنيم؟ شايد بتوان همه دنيا را ديد. راستي دوره هاي زندگي هم اضافه ميشود؟؟ مثلا بچگي تا هفت سال ، نوجواني و جواني تا حدود سي و چند سال،ميان سالي؟؟؟؟؟ راستي ميان سالي براي كسي كه مي خواهد مثل حضرت نوح عمر كند تا چند سال است؟ آيا خجالت ندارد كه بعد از چهارصد سال فقط يك بچه اونهم سيصدو چهل ودو ساله داشته باشي؟؟؟
آنقدر دور از تصور است كه بلا فاصله به جوك تبديل مي شود اما من يقين دارم كه بوقوع مي پيوندد و انسان هم خود را با شرايط جديد وفق مي دهد. اين هماهنگ شدن انسان با پيشرفت رواني و شخصيتي او نيز همراه خواهد بود. اصولا اعتقاد من آن است كه انسان به سمت پيشرفت حركت مي كند. هزاران سال پيش انسان ها براحتي همديگر را مي دريدند. صدها سال پيش يكديگر را به بردگي مي گرفتند. امروز از حقوق بشر سخن ميگويند و فرداهاي نزديك و دور بر اساس واقعيت هاي همديگر باهم زندگي مي كنند. البته براي حركت بسوي اين فرداها، مقاومت هاي ارتجاعي نيز يقينا وجود خواهد داشت كه براي بقاي برده گرفتن ها، حكومت هاي بي لجام و استثمار ديگران از هر ابزاري استفاده مي كنند اما حركت رو به رشد انسان و دستيابي او به منابع بي حدو حصر طبيعت ، او را بي نياز از هر حرص و طمعي خواهد كرد و عليرغم خيال پردازيهاي افسانه اي فيلم ها و رمان ها كه آينده را از جنس امروز مي بينند يقين دارم كه فردا هاي انسان بسيار مطبوع است حتي اگر باورهاي كج برخي نابينايان آن را سياه و ظلماني ببيند