شيراز

ديروز در سفري كوتاه و كاري به شيراز رفته بودم. فرصت زيادي نبود، ولي مگر مي شود بدون بوييدن عطر حافظيه و تنفس در فضاي متبرك سعديه آن را ترك كرد. شيراز، وطن طبع لطيف و نگاه ظريف ايراني است. و حاشيه زيبايي بر لباس هويت ايراني است. كاش مي شد ساعتي در حافظيه مي نشستم و خيره در شب، با ملائكي كه در ميخانه مي زدند و گل آدم مي سرشتند پرواز مي كردم. كاش مي شد ساعتي در جوار شيخ اجل، پنجه در پنجه عقل و عشق مي گشتم و ميگشتم تا شايد لبخندي از عالم بالا عشق را مباح مي كرد و عالمي را از سرگشتگي رهايي مي بخشيد

و بر همه اين ها بايد محبت و پذيرايي شيرازي را كه همچون هواي شهرعشق، پر از صميميت و لطافت است افزود. از ميزبانانم بسيار ممنونم. اما راستش را بخواهيد مرتب آرزو ميكردم كاش زمان بيشتري داشتم تا به تاريخ هم سري مي زدم