نیاز

ربنا فاغفرلنا ذنوبنا و کفر عنا سیئاتنا....ه

نور چشمهایم کم شده

دلم کوچک شده

زود به پایان می رسم

آیینه قلبم خاکی است

و نفس هایم به شماره افتاده

چقدر نیازمند پناهگاهی امن و پر فروغم

راست می گفت که

چشمها را باید شست

دل را از فراوانی بنجل ها نجات داد و جایی برای خوبی ها باز کرد

آنگاه بی نهایت شد

و با آرامش و سعه صدر

با آینه مهربان شد

دوستی می گفت

قرار است باد صبا برسد

و آنگاه از سپیدی صبح تا غزلخوان غروب

باران پاکی و عشق می بارد

چشمها فروغ می یابد

سینه ها پر از رایحه عطور می گردد

وعشق لبریزو جاری می شود

مقدم صبای مشک فشان و ماه نور و رحمت گلباران باد