دین برای دین، دین برای زندگی

به نظر من دین روشی برای زندگی است. دین دستوراتی را مطرح می کند تا روح و جسم فرد و اجتماع را به بهترین وجهی رشد و نمو دهد. بنابراین اگر مثلا دیدیم که روش های دیگر به اهداف دین رسیده اند اما خود دین نتوانسته است به آن برسد روشن است که یا دین مشکل دارد و یا آنکه آنانی که ادعای پیاده کردن درست روش های دینی را دارند مشکل دارند.
مثلا همین دروغ گفتن و غیبت کردن. وقتی به جامعه های غربی نسبتا مرفه نگاه می کنیم می بینیم که دروغ و غیبت در آنها بسیار کمتر از جوامع مسلمان عرب و عجم شیوع دارد. حال وقتی که دین از دروغ و غیبت با بدترین تعابیر حتی بدتر از زنا تعبیر می کند مشخص می شود که این نوع ترویج دین ، بازی را به روش های غربی باخته است
متاسفانه دین در جامعه امروز ما عمدتا از زندگی جداست و دستورات آن آنقدر مقدسند که شآن خود را حتی بدون ورود به زندگی افراد دارا می باشند. در تمامی نوشته ها و گفته ها دروغ بد است و اثرات فاجعه باری دارد اما همه هم در حال دروغ گفتن هستند و این امر بشدت تشویق می شود. تمامی مسئولین و حتی مقدس ها هم دروغ می گویند چه سلبی (انکار واقعیت ها) و چه ایجابی (ادعا های الکی). موضوع دروغ گفتن از کودکی به ما آموخته می شود و در میانسالی آنقدر حرفه ای می شویم که گهگاه خودمان هم دروغهایمان را باور می کنیم
معمولا معملم هایی که خودشان درس را خوب فهمیده اند خوب درس می دهند. دراین رابطه باید بگویم که به نظر من دین ظرفیت های بسیار زیادی برای بهبود زندگی هایمان دارد اما بشرطی که آنهایی که آن را تبلیغ می کنند و سینه برایش چاک می کنند خودشان هم آن را فهمیده باشند!!!ه