فی جنون

آن نقطه خاموشی، در حرف نمی گنجد

بر طاق فراموشی ، بگذار کتاب ، اول

صائب تبریزی

با سعی، کوشش، تقلا و اراده نمی توان به دنیای عشق دسترسی پیدا کرد. مثلا کسی بگوید که تلاش خواهد کرد تا چند ساعت دیگر عاشق شود و یا بخواهد با تلاش به حقیقت جهان هستی پی ببرد

به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود

خیال باشد کاین کار بی حواله بر آید

حافظ

همچنین کسی نمی تواند به زور شعر نغزی بسراید یا به هیجان بیاید و یا کسی به خود فشار بیاورد که به حیرت و تعجب بیافتد. تبعات دنیای عشق باید به صورت خود جوش ایجاد شود. اگر از روی پله عقل به عاشق نگاه کنیم عاشق ،دیوانه محسوب می شود زیرا تبعات عشق، با عقل قابل توجیه نیستند

کیف یاتی النظم لی و القافیه

بعد ما ضاعت اصول العافیه

ما جنون واحد لی فی السجون

بل جنون فی جنون فی جنون

مولوی

لذا عارف خود اعتراف می کند که دیوانه است و دیوانگی او دیوانگی در دیوانگی در دیوانگی است زیرا به خوبی می داند که عاقلان به او چگونه نگاه می کنند. بنابراین قبل از اینکه آنها به او بگویند دیوانه، او خیال همه را راحت کرده و اعتراف به دیوانگی می کند

.

از کتاب انسان از منظری دیگر

تالیف محمد علی طاهری