رهایی

چرا نهان کنم این گوهر درخشان را

چرا نهان کنم این آتش در افشان را

.

چرا به ماذنه فریاد جان رها نکنم

چرا که شهر نبیند دل خروشان را

.

چرا نبیذ جنون را به باغ نفشانم

چرا به باده نشویم دو چشم عطشان را

.

چرا زمستی و دلدادگی نگویم فاش

چرا به طعنه نکوبم ریا فروشان را

.

چرا نماز به ابروی یار نگذارم

چرا عیان نکنم مکر خرقه پوشان را

.

چرا سماع نیارم به شکر نعمت عشق

چرا بگوش برم وعظ شب فروشان را

.

چرا به مزرع عمرم جز عاشقی کارم

چرا به بحر نریزم غم خروشان را

.

دگر تلالو آیینه را نمی پوشم

چرا که یافته ام حرز باده نوشان را

.

زمستان 1389